ဇာတ်တူသားစားခြင်းအလေ့အထ

ဇာတ်တူသားစားတဲ့အလေ့အထကို Cannibalism လို့ခေါ်ပါတယ်။ Cannibalism က တိရစ္ဆာန်တွေထဲမှာတော့ မရှားပါးလှပါဘူး။

ရေနေသတ္တဝါတွေထဲမှာဆိုရင် အသားစားငါးများနဲ့ပုစွန်မျိုးစိတ်တချို့ဟာ ဇာတ်တူသားစားတတ်ကြပါတယ်။ ကုန်းနေရေနေသတ္တဝါထဲမှာဆိုရင် ဖားပြုတ်မျိုးနွယ်တွေနဲ့ အင်းဆက်ထဲမှာဆို ပင့်ကူမျိုးစိတ်တချို့က cannibalism နဲ့နာမည်ကြီးကြပါတယ်။

ဇာတ်တူသားစားတာကောင်းတဲ့အကျင့်လားဆိုရင် ဖြေရခက်ပါတယ်။

သဘာဝတရားကြီးက တချို့အကောင်တွေကို မျိုးစိတ်တူချင်းပြန်စားခွင့်ပေးထားပါတယ်။
အသားစားတိရစ္ဆာန်တွေမှာပဲ တွေ့ရတာမဟုတ်ပါဘူး။
အပင်စားတိရစ္ဆာန်တွေမှာလဲ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးလာတဲ့အခါ stress တွေပိလာတဲ့အခါ ပြန်စားတတ်တယ်လို့ဆိုပါတယ်။

အမဲလိုက်တတ်တဲ့တိရစ္ဆာန်တွေဆိုရင် အမဲလိုက်စရာတခြားတောကောင်တွေရှားပါးလာတဲ့အခါဖြစ်စေ၊ ကိုယ့်အမျိုးတွေသိပ်များလာတာတဲ့အခါဖြစ်စေ အုပ်စုအရေအတွက်လျော့ကျသွားအောင် ဇာတ်တူသားစားပြီး အမျိုးဖြုတ်ကြပါတယ်။

ဖားပြုတ်သားလောင်းလေးတွေမှာဆိုရင် မောင်နှမအချင်းချင်းပြန်စားတာပါ။ ဖားတပိုင်းငါးတပိုင်းလေးတွေက တကယ်လို့သူတို့ပေါက်ထားတဲ့ရေအိုင် ရေခမ်းခြောက်လာရင် အကုန်သေကုန်မှာဖြစ်ပါတယ်။

အဲ့လိုအကုန်အသေခံကြမယ့်အစား တချို့သားလောင်းတွေက အရွယ်အစားသေးတဲ့သားလောင်းတွေကို ပြန်စားပလိုက်ပါတယ်။
အဲ့လိုစားလိုက်တဲ့အခါ အင်အားတွေတိုးလာပြီး တမုဟုတ်ချင်းကို အကောင်ကြီးလာပါတယ်။ အဲ့လိုခွန်အားသန်လာတော့မှ ရေခမ်းလာတဲ့အိုင်ကိုခုန်ကျော်ပြီး လွတ်ရာကျွတ်ရာကို ကူးခတ်သွားနိုင်တာပါ။

ဖားလောင်းအကုန်လုံး အသေခံမယ့်အစား ဇာတ်တူသားစားပစ်ပြီး ရှင်လို့ရသလောက်ရှင်ကြတဲ့သဘောပါ။
ဒါကို survival cannibalism လို့ခေါ်ကြပါတယ်။

Sexual cannibalism ဆိုတာလဲရှိပါသေးတယ်။
မိတ်လိုက်ပြီးတဲ့အခါ အဖော်ကို စားပစ်လိုက်တာမျိုးပေါ့။

အထူးသဖြင့် အထီးက အမစားတာခံရတာများပါတယ်။ အမက အထီးကိုစားပြီး ဖွံ့ဖြိုးလာတော့မှ သားသမီးတွေဆက်မွေးပါတယ်။

တိရစ္ဆာန်တွေဇာတ်တူသားစားတာကိုကြားရတာ စိတ်ထဲဘယ်လိုမှ မနေကြပေမယ့် လူအချင်းချင်းစားတာကိုတော့ အလွန်စက်ဆုပ်ကြပါတယ်။ လူသားစားခြင်းအလေ့အထက သမိုင်းကြောင်းမှာရှိခဲ့ပါတယ်။

Cannibalism ဆိုတဲ့စကားက Caribs ဆိုတဲ့စပိန်စကားကနေဆင်းသက်လာတာပါ။ နယ်မြေစူးစမ်းရှာဖွေသူ ကိုလမ်ဘတ်စ်က လူသားစားတဲ့အလေ့အထရှိတဲ့ လူရိုင်းဒေသကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ အဲ့ဒေသအကြောင်းကို စပိန်ဘုရင်မကြီးကိုပြန်လျှောက်တင်တော့ ဘုရင်မကြီးက လူသားစားတဲ့အကျင့်ကို ဥပဒေထုတ်တားမြစ်ခဲ့ရာကစပြီး ဒီစကားလုံးကို လူသိလာခဲ့ကြတာပါ။

Caribs ဆိုတဲ့လူရိုင်းအုပ်စုနာမည်ကနေ ကာလရွေ့လျောလာတော့ Canibe လို့ပြောင်းလာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ Cannibal ဆိုပြီးဖြစ်လာတာပါ။

လူသားစားတဲ့အကြောင်းမပြောခင်
၁၅ရာစုလောက်တုန်းက လူသားကို ဆေးကုတဲ့နေရာမှာသုံးခဲ့တယ်လို့သိရပါတယ်။ ၁၅ရာစုတုန်းက ဥရောပလူမျိုးတွေက ရောဂါကုတဲ့နေရာမှာ မမ်မီယာ (Mumia) လို့ခေါ်တဲ့ အညိုမှုန့်တမျိုးကို သုံးကြပါတယ်။

ဝက်ရူးပြန်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒဏ်ရာရတာပဲဖြစ်ဖြစ် ၊ ဝမ်းရောဂါပဲဖြစ်ဖြစ် ၊ ရိုးရိုးဖျားနာတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာပဲလိုလို မမ်မီယာ ရှိတယ်ဆိုပြီး အဲ့အမှုန့်ကို သောက်ကြ လိမ်းကြ ရှူကြပါတယ်။

မမ်မီယာအမှုန့်က ဘာကရတာလဲဆိုတော့ အီဂျစ်ကခိုးလာတဲ့ မမ်မီအလောင်းကောင်တွေကို ကြိတ်ချေပြီးလုပ်ထားတာပါ။ အဲ့အမှုန့်က ၉၆ပါးရောဂါအကုန်ပျောက်တယ်ဟေ့ ဆိုပြီး နာမည်ကြီးလွန်းလို့ မမ်မီအလောင်းတွေထပ်ခိုးကြ၊ လူသေတွေကိုမမ်မီဖြစ်အောင်လုပ်ကြနဲ့ အတော်ဇယားရှုပ်ခဲ့ပါသေးတယ်။

နောက်ပြီးတော့ လူသေတွေရဲ့အသားကိုအမှုန့်ကြိတ်ကြပြီး ဆေးဝါးထဲထည့်ကြတယ်။
လူသားရဲ့အဆီကိုထုတ်ပြီး ပရုတ်ဆီလိုမျိုးလုပ်လိမ်းကြတယ်။လူသားသည်းခြေရည်ကို အားတိုးဆေးဆိုပြီးလဲ သုံးကြတယ်။ လူသွေးကိုအခြောက်ခံပြီး အမှုန့်လုပ်ကာ ဆေးဖော်စပ်ကြတယ်။

ဒါတွေက cannibalism ကိုအားပေးတဲ့ပုံစံဖြစ်နေပါတော့တယ်။

တကယ့် cannibalism အစစ်ကိုတော့ တရုတ်ပေါက်ဖော်ကြီးတွေရဲ့တိုင်းပြည်မှာ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်တဲ့။
ဘုရင်ဧကရာဇ်ကြီးရဲ့ နန်းတွင်းဟင်းလျာတွေထဲမှာ အထူးလျှို့ဝှက်စီမံရတဲ့ဟင်းတမယ်ကတော့ လူသားဟင်းဖြစ်တယ်လို့ သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေကဆိုပါတယ်။

ဒါ့အပြင် filial cannibalism ဆိုတာလဲနာမည်ကြီးခဲ့ပါသေးတယ်။ အဲ့တာကဘာလဲဆိုတော့ လူကြီးမိဘတွေနေမကောင်းရင် သေကောင်ပေါင်းလဲဖြစ်နေရင် သားသမီးရဲ့အသားကို စားတဲ့အခါသက်သာသွားတယ်ဆိုပြီး စားကြတာပါ။

လူကိုလိုက်သတ်ပြီးမှ စားတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ အခုလို လိုအပ်တဲ့အချိန်မှလူသားစားတာမျိုးက အဲ့ခေတ်အဲ့အခါက တရားဝင်တယ်လို့ဆိုပါတယ်။

ကျနော်ငယ်ငယ်တုန်းက မင်္ဂလာမောင်မယ်စာအုပ်ထဲမှာ တောင်တန်းတွေပေါ်လေယာဥ်ပျက်ကျလို့ပိတ်မိနေတဲ့ ခရီးသည်တွေအကြောင်းဖတ်ဖူးပါတယ်။ နှင်းတောင်ကြားထဲမှာ ရက်ပေါင်းများစွာပိတ်မိနေတဲ့ခရီးသည်တွေက အသက်ဆက်ရှင်ဖို့ Cannibalism ကိုလုပ်ခဲ့ရတယ်လို့ ဖတ်ဖူးပါတယ်။

တကယ့်ဖြစ်ရပ်မှန်မို့လို့ ဒီလိုစားမှအသက်ရှင်မယ့် အခြေအနေဆိုရင်တော့ ဒါကမှန်လားမှားလား လုပ်သင့်လားမလုပ်သင့်လားဆိုတာ အတော်လေးပြောရခက်ပါတယ်။

ခရီးသည်တွေကတော့ ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့်တကယ်သေသွားတဲ့သူတွေကိုပဲ စားလိုက်ရတာဖြစ်ပြီး စားနေစဥ်မှာလဲ သူတို့မိတ်ဆွေတွေအသားမို့ မျိုမကျလောက်အောင်ဖြစ်ခဲ့ရတယ်လို့ ဝန်ခံထားကြပါတယ်။

တကယ်တော့ လူသားစားတဲ့ဓလေ့က အင်မတန်ကြောက်ဖို့ကောင်းပါတယ်။ လူသားစားရင် သူ့ဆီကရောဂါပိုးတွေ ကပ်ပါးရောဂါတွေ ကိုယ့်ဆီကိုကူးစက်လာနိုင်ပါတယ်။

ဒါ့အပြင် လူသားစားပြီး သေတတ်တဲ့ရောဂါတမျိုးလဲရှိပါတယ်။ အဲ့တာကို Kuru disease လို့ခေါ်ပါတယ်။ ဒီရောဂါရဲ့အစကတော့ နယူးဂီနီဆိုတဲ့ဒေသက Fore လို့ခေါ်တဲ့လူမျိုးစုမှာဖြစ်ခဲ့တာပါ။

အဲ့လူမျိုးရဲ့ဓလေ့က လူသေသွားရင် ကောင်းရာမွန်ရာရောက်အောင် အသုဘအလောင်းကောင်ကို ချက်စားကြတာပါတဲ့။

အလောင်းကောင်ကိုစားတဲ့အခါ အသားကိုတော့ လူမျိုးစုရဲ့ခေါင်းဆောင်ယောကျ်ားတွေက စားပြီး အတွင်းကလီစာနဲ့ ဦးနှောက်ကိုတော့ မိန်းမနဲ့ကလေးတွေကိုကျွေးပါတယ်။

အလောင်းကောင်ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ prion လို့ခေါ်တဲ့ ပစ္စည်းလေးရှိပါတယ်။ အဲ့ပစ္စည်းလေးကို စားမိတဲ့အခါ ဦးနှောက်ချို့ယွင်းပြီး သေသွားတတ်ပါတယ်။
အဲ့လိုထပ်သေသွားရင် သူ့ကိုထပ်ချက်စားကြပြီး အဲ့ရောဂါက သူများတွေကိုထပ်ကူးပါတယ်။ ထပ်ကူးလို့သေလေ အလောင်းကိုထပ်ချက်စားလေနဲ့ ပျော်ပျော်ကြီးရောဂါကူးကုန်ပါတော့တယ်။

မသေခင်မှာ အဲ့လူတွေက မတရားရီမောပြီး တကိုယ်လုံးလှုပ်ခါကြပါတယ်တဲ့။

သူတို့ကတော့ “Laughing sickness” လို့ခေါ်ပြီး အောက်လမ်းနည်းနဲ့ပြုစားလို့ဖြစ်တာလို့ထင်ကြတာပါ။
အလောင်းကောင်ကိုစားပြီးပြီးချင်းဖြစ်တာမဟုတ်ဘဲ နှစ်အနည်းငယ်ကြာတော့မှ လက္ခဏာတွေပြပြီးသေကြတာမို့လို့ လူသားစားလို့ဖြစ်တာမှန်းမသိကြပါဘူး။

နွားတွေဆိတ်တွေမှာလဲ အလားတူရောဂါရှိပြီး prion disease လို့ဆေးပညာမှာခြုံခေါ်တတ်ကြပါတယ်။

ဒီလောက်ဆိုရင် ဇာတ်တူသားစားကြခြင်းရဲ့ သမိုင်းကြောင်းနဲ့ ကြောက်ဖို့ကောင်းတဲ့အကြောင်းကို သိလောက်ပြီထင်ပါတယ်။

Thanks for your time!

လင်းမူ

Next Post, Previous Post မနှိပ်ဘဲ OUO Link ကနေ ၁ပုဒ်ချင်းဝင်ဖတ်ပြီး ကူညီပါ။
အသိအမြင်၊ အတွေးအခေါ် အသစ်တစ်ခုခုရသွားလို့ လှူဒါန်းလိုပါက Science Nuts (Facebook Page) ကို ဆက်သွယ်လှူဒါန်းနိုင်ပါတယ်။
လှူသမျှငွေအကုန်လုံးကို လိုအပ်တဲ့နေရာတွေမှာ ပြန်လည်လှူဒါန်းပေးသွားမှာပါ။