အတွေးမလွန်ဘဲ လုပ်မလား၊ အလွန်တွေးပြီး ထိုင်နေမလား?

ချော်တောငေါ့မနေတော့ဘဲ စလိုက်ချင်ပါတယ်။
မောင်မောင်ဟာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ချင်တယ်။ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု ပိုင်ချင်တယ်။ ပညာမတတ်လည်း ပိုက်ဆံရှိရင် ပညာတတ်တွေကို ခိုင်းစားလို့ရတယ်လို့ ထင်တယ်။ သူက အခုအချိန်မှာတော့ သူများအလုပ်မှာ အလုပ်သမားဝင်လုပ်နေတယ်။ အားတိုင်း ဒီအကြောင်းကို စိတ်ကူးယဉ်တတ်တယ်။ အမြဲတမ်းခေါင်းထဲမှာ အကြံတွေအပြည့်ပဲ။

ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလုပ်ဖို့ ပြင်ဆင်ချင်တဲ့အတွက် အလုပ်ကနေ ခွင့် ၂ပတ်ယူလိုက်တယ်။ ပထမဦးဆုံးလုပ်တာက Research ပေါ့။ Youtube တွေကြည့်တယ်၊ စာတွေလိုက်ဖတ်တယ်။ သူ့အတွေးကတော့ မစခင် ထောင့်စေအောင်၊ အကုန်သိအောင် ကြိုပြင်ထားသင့်တယ်ဆိုပါတော့။ ဒါပေမယ့် လုပ်စရာတွေ များလွန်းတော့ ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့ဘူး။

သူလုပ်ချင်တာက ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဆိုတဲ့ နာမည်ပဲရှိတာ… ဝန်ထမ်းတွေကို ဘယ်လို Manage လုပ်မလဲ၊ လစာဘယ်လောက်ပေးမလဲ၊ ကိုယ့်ပစ္စည်းက စျေးကွက်ရောရှိရဲ့လား၊ အခွန်က ဘယ်လောက်တောင် ဆောင်ရမှာလဲ၊ လုပ်ငန်းကို ဘယ်နေရာမှာလုပ်မှာလဲ…? ဒါတွေ သူမတွေးရသေးဘူး။

အဲ့တော့ ခြေတစ်လှမ်းစဖို့ ခက်နေတာပေါ့။ ဒီလိုနဲ့ Youtube မှာ Research လုပ်ရင်း ခွေးတွေကြောင်တွေ Video တွေဆီရောက်ရောက်သွားတတ်တယ်၊ စာတွေဖတ်ရင်းနဲ့လည်း Facebook ကို သွားသွားပွတ်မိနေတယ်။ ၂ပတ်သာကုန်သွားတယ်… ဘာမှဖြစ်ဖြစ်မြောက်မြောက် အကောင်အထည်ပေါ်မလာဘူး။
ဒီလိုနဲ့ အလုပ်ထဲမှာပဲ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်တစ်ခုရှိဖို့ စိတ်ကူးဆက်ယဉ်တယ်။

မောင်မောင်မှာ ဘာတွေမှားနေသလဲ? လုပ်ချင်တာကို ခြေတစ်လှမ်းစလိုက်ဖို့ လိုတာပါ။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုတစ်ခွန်းထဲပြောလို့တော့ မရပါဘူး။ ခြေတစ်လှမ်းစဖို့ လိုအပ်တာတွေရှိပါတယ်။

ပထမဦးဆုံးပြောချင်တာကတော့ Focus ပါ။ ကိုယ်ဘာလိုချင်တာလဲဆိုတာ ကွဲကွဲပြားပြားသိဖို့လိုပါတယ်။ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးတစ်ခုဆိုတာ အရမ်း Vague ဖြစ်လွန်းပါတယ်။ “ဝက်သားတုတ်ထိုးကို ကပ်စေးမနဲဘဲ အတုံးခပ်ကြီးကြီး ရောင်းပေးတဲ့ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးမျိုး” ဆိုရင် တော်တော်မြင်သာသွားပါပြီ။

နောက်တစ်ခုကတော့ Self-discipline ပါ။ လုပ်ချင်ချင် မလုပ်ချင်ချင် ကျိတ်မှိတ်သည်းခံပြီး လုပ်တတ်လားဆိုတာမျိုးပေါ့။ မောင်မောင်ဆိုရင် Research ကနေ Youtube ရောက်သွားလိုက် Facebook ရောက်သွားလိုက်ဆိုတော့ Self-discipline ညံ့တယ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ဒါတောင် ချေချေမြစ်မြစ်မရှိမှတော့ သူ့အနေနဲ့ ဒီအလုပ်ကို အောင်မြင်အောင်လုပ်မယ်ဆိုတာ ယုံလို့မရတော့ပါဘူး။

ဒီလိုပြောလို့ “မောင်မောင်က အနားမယူရတော့ဘူးလား” လို့ မေးချင်မှာပါ။ ယူရမှာပါ… ဒါပေမယ့် ကိစ္စတစ်ခုကို အောင်မြင်ချင်ရင် ကိုယ့်ရဲ့ Comfort Zone ကနေခွာသင့်ရင် ခွာရပါလိမ့်မယ်။ (ပြောချင်တာက အနားယူတာ လျှော့သင့်ရင် လျှော့ရပါလိမ့်မယ်)

တတိယအချက်ကတော့ ခြေတစ်လှမ်းစဖို့လိုအပ်တာဟာ ခြေတစ်လှမ်းစလိုက်ဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
နောက်ဆုံးအချက်အနေနဲ့ ခြေလှမ်းစပြီးရင် နောက်ခြေလှမ်းတွေ ဆက်လှမ်းနေဖို့ လိုပါတယ်။ ဒါကိုတော့ Persistence လို့ပြောချင်ပါတယ်။ ကြုံဖူးကြမှာပါ။ ကိစ္စတစ်ခုကို စလိုက်ပေမယ့် အဖြူအမဲသဲကွဲတဲ့အထိ မစောင့်ဘဲ လမ်းတစ်ဝက်ကနေ လက်လျှော့လိုက်တာမျိုးပေါ့။

ကျွန်တော်တို့ Channel စပြီး တစ်ပတ်လောက်နေတော့ Evaluate ပြန်လုပ်တဲ့အခါ ကြော်ငြာကရတဲ့ငွေတွေက သိပ်မများပါဘူး။ ဒါနဲ့ တစ်လဘယ်လောက်ရမလဲတွက်ကြည့်တဲ့အခါ တော်တော်နည်းတဲ့အတွက် ပင်ပန်းရတာနဲ့ မတန်ဘူးလို့ တွေးခဲ့မိပါသေးတယ်။
ဒါပေမယ့် ချက်ချင်းတော့ လက်မလျှော့လိုက်ပါဘူး။ တစ်လနေလို့မှာ မထူးရင်တော့ ဆက်မလုပ်တော့ဘူးဆိုပြီး အကုန်သဘောတူဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။
အခု တစ်လပြည့်တဲ့အခါမှာတော့ ရမယ်လို့ မှန်းထားတာထက်တောင် ငွေတွေ၊ Subscriber တွေပိုရခဲ့တဲ့အတွက် ဝမ်းသာရပါတယ်။ ဒါကြောင့် အဆင်မပြေတာတွေ တွေ့လာရင် အချိန်တစ်ခုထိတော့ ဆက်ပြီး ရုန်းကန်ကြည့်သင့်ပါတယ်။

“အပြောကတော့ ရွှေမန်းပဲ… လက်တွေ့မှာ အဲ့လောက်မလွယ်ဘူးလေကွာ…” ဆိုပြီး ပြောချင်ကြမှာပါ။ ဒီ ၄ခုကို မဖြစ်လာအောင် နှောင့်ယှက်နေတာတွေ ရှိနေလို့သာ လူတွေ ခက်ခဲနေကြတာပါ။
အနှောင့်အယှက်တစ်ခုကတော့ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ပါပဲ။

အစကတည်းက မဖြစ်နိုင်တဲ့ရည်မှန်းချက်ကို Focus လုပ်ထားရင် လုံးဝမလုပ်တာနဲ့ ဘာထူးတော့မလဲ။ မောင်မောင်က တစ်ချိန်မှာ ဆေးရုံပိုင်ရှင်ကြီးဖြစ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဒါဟာ ဝန်ထမ်းဘဝနဲ့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မျိုးပါ။
မဖြစ်နိုင်တဲ့ရည်ရွယ်ချက်ထားတာဟာ သေချာ မသိနားမလည်လို့ဖြစ်နိုင်သလို သိသိကြီးနဲ့လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကို ဆက်လုပ်လုပ်၊ မလုပ်လုပ် သူ့ကိုသူအပြစ်မြင်ဖို့ခက်သွားပါတယ်။ အစကတည်းက ဖြစ်မှ မဖြစ်နိုင်တာ…။

နောက်ထပ်အနှောင့်အယှက်တစ်ခုကတော့ အနားနီးမှကပ်ပြီး ဖင်တွန်းတာပါ။ မြန်မာတွေကတော့ မြင်သာအောင် “ချီးယိုခံနားမှ ချီးတွင်းရှာတယ်” လို့ ပယ်ပယ်နယ်နယ်ပြောတတ်ပါတယ်။ လုပ်ရမယ့် အလုပ်ကို နောက်ဆုံးထိရွှေ့ကြတာပါ။ ဒါပေမယ့် သိပ်မသိတာတာက တချို့တွေဟာ ပြင်ဆင်တဲ့အဆင့်ကနေကို မတက်ဘဲ အချိန်ဆွဲကြတာပါ။ သင်တန်းပဲပတ်တက်နေပြီး အချိန်ကုန်နေကြသလိုပေါ့။
ဒီအကြောင်းကို စိတ်ပညာအရ ရေးဖူးပါတယ်။

One Subject, One Night နှင့် စာမေးပွဲဖြေခဲ့ခြင်းများ
https://ouo.io/6NingD

နောက်တစ်ခုကတော့ အနှောင့်အယှက်တွေပါပဲ။ Messenger Noti တစ်ခုတက်လာရင် ကြည့်ချင်ကြတယ်၊ Message တစ်ခုဝင်လာရင် ဘာများလဲဆိုတာ ကိုယ်က အားအားမအားအား သိချင်ကြတယ်။ အနားယူလို့ရပေမယ့် အလုပ်တစ်ခုပြီးလို့ ဆုချတဲ့အနေနဲ့ ခဏတဖြုတ် အနားယူတာမျိုးသာဖြစ်သင့်ပါတယ်။ Research က ၁နာရီ Facebook ကြည့်တာ ၁နာရီဆို ဘာထူးတော့မလဲ။

အချိန်စီမံခန့်ခွဲမှုညံ့တာဟာလည်း ခုခေတ်မှာ ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်နေပါတယ်။ ကျွန်တော်ဆိုရင် အိမ်မှာအားအားယားယား နေရတဲ့ကာလတုန်းကတောင် လုပ်စရာတွေများလွန်းလို့ တစ်ရက် ၂၄နာရီထက်ပိုရင် ကောင်းမှာလို့ တွေးဖူးပါတယ်။ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့အချိန်၊ စာဖတ်ဖို့အချိန်၊ ဇာတ်လမ်းကြည့်ဖို့အချိန်၊ စာသင်ဖို့အချိန်ဆိုပြီး အချိန်တွေက ဘယ်လိုကုန်သွားမှန်တောင် မသိလိုက်ပါဘူး။ အဓိကကတော့ ဖျော်ဖြေရေးတွေမှာ အချိန်တွေသွားကုန်နေတာပါ။
ဒီတော့ တစ်နေ့စာတောင် Manage မလုပ်နိုင်ရင် ကိုယ်ရည်မှန်းထားတဲ့အလုပ်ကိုရော ဘယ်လိုအောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်တော့မလဲ?

စိတ်ကလည်း အနှောင့်အယှက် တစ်ခုပါပဲ။ သောက်ပျင်းတက်တာရယ်၊ အချိန်တွေကို သုံးချင်သလိုသုံးနေတာရယ်ဟာ အဆင်မပြေပါဘူး။

နောက်တစ်ချက်က လူတွေကဲ့ရဲ့မှာ၊ ပစ်ပယ်မှာ၊ ကိုယ်မအောင်မြင်တဲ့အခါ ဝိုင်းပြောကြမှာကို မခံနိုင်လို့ ခြေတစ်လှမ်း မစ ကြတာပါ။ ဒီတော့ အရှက်မကွဲရသေးဘူး… အရှက်မကွဲအောင်လို့ ဒီအလုပ်ကို ဆက်မလုပ်တော့ဘူး… ဆိုတာမျိုးတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။

• 

နောက်တစ်ခုကတော့ Perfect ဖြစ်အောင်ပြင်ဆင်နေတာပါ။ ကျွန်တော်ဆိုရင်လည်း ဒီအတွေးရှိပါတယ်။ All or None လို့ ကိုယ့်ဘာသာ သတ်မှတ်ထားတတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် စာရေးတဲ့အခါ Perfect ဖြစ်အောင် လိုက်ပြီးလေ့လာနေရင် တစ်နေ့လိုတဲ့ Quota ပြည့်မှာမဟုတ်တော့ပါဘူး။ ဒီတော့ စာဟာ Perfect မဖြစ်လည်း ဆက်ရေးသလို၊ ရေးနေရင်း သိပ်ပြီးဘဝင်မကျလည်း ပြီးအောင်တော့ စာကို ဆက်ရေးလိုက်တာပါပဲ။

နောက်ဆုံးတစ်ချက်ကတော့ ကိုယ့်အကြောင်းကို မသိတာပါ။ Comfort Zone ထဲမှာ နေတာများသွားရင် ကိုယ်ဘယ်လောက်ထိ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာ သိမှာမဟုတ်တော့ပါဘူး။ (ဒီသဘောကို နားလည်အောင် သေချာ Train ပေးခဲ့တဲ့ ဆရာသမားတစ်ယောက်ကိုတော့ ဒီကပဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါတယ်)

Idea တစ်ခုကို တွေးရတာ ပြောရတာ အရမ်းအရသာရှိတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အစပိုင်းမှာ စိတ်အားထက်သန်ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ Excuse တွေ၊ အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ အဆုံးသတ်သွားတတ်တယ်။ မျှော်လင့်ချက်တွေဟာလည်း မျှော်လင့်ချက်ဘဝကနေ တက်မလာဘူး။
ဒီလိုတွေ မဖြစ်လာအောင် လုပ်စရာရှိတာလုပ်လိုက်ပါ လို့ အကြံပေးချင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။

ဒီ Meme ကို သုံးသပ်ရင်း အဆုံးသတ်လိုက်ချင်ပါတယ်။

“အရှုံးမပေးနဲ့… ကြိုးစား” ဆိုတာကို ပြောင်ထားတာပါ။ အပေါ်ယံကြည့်ရင်တော့ ဟုတ်သလိုလိုရှိပေမယ့် သေချာစဉ်းစားကြည့်တဲ့အခါ အကြီးကြီးလွဲနေပါတယ်။ ရှေ့မှာဘာရှိလဲ၊ ကိုယ်ဘာအကျိုးတွေရနိုင်လဲဆိုတာ ကြိုမလေ့လာဘဲ ဖင်ကုန်းပြီး တူးနေတဲ့လူက လွဲတာပေါ့လို့ ပြောချင်ပါတယ်။ ဒီတော့ သူ့ရှေ့မှာ စိန်တွေပဲရှိရှိ၊ မကောင်းဆိုးဝါးပဲရှိရှိ သူနဲ့ ၂ခုလုံးမထိုက်တန်ပါဘူး။

ဒါကြောင့် Research သေချာလုပ်ပါ။ အချိန်အရမ်းမဆွဲပါနဲ့။ နည်းမှန်လမ်းမှန်နဲ့ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းနိုင်အောင် လုပ်တာက အရေးကြီးဆုံးပါပဲ။

SAGAN

Next Post, Previous Post မနှိပ်ဘဲ OUO Link ကနေ ၁ပုဒ်ချင်းဝင်ဖတ်ပြီး ကူညီပါ။
အသိအမြင်၊ အတွေးအခေါ် အသစ်တစ်ခုခုရသွားလို့ လှူဒါန်းလိုပါက Science Nuts (Facebook Page) ကို ဆက်သွယ်လှူဒါန်းနိုင်ပါတယ်။
လှူသမျှငွေအကုန်လုံးကို လိုအပ်တဲ့နေရာတွေမှာ ပြန်လည်လှူဒါန်းပေးသွားမှာပါ။