မြင်မြင်သမျှစားချင်တဲ့ အထန်ဂေါင်းကြီးတို့ရောဂါ

1937 ခုနှစ်တုန်းက သိပ္ပံပညာရှင် ၂ဦးက တောထဲက မျောက်တွေကိုဖမ်းလာပြီး စမ်းသပ်မှုတခုလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ မျောက်ရဲ့ ဦးနှောက်အစိတ်အပိုင်းတချို့ကဖယ်ထုတ်ပြီး လေ့လာတာပါ။(ကြားရတာ ရက်စက်လိုက်တာလို့ထင်စရာရှိပေမယ့် လူသားတွေကို ဆေးကုသဖို့ဆိုတာ အဲ့လိုစမ်းသပ်မှုတွေလုပ်မှပဲသိလာတာပါ)

စမ်းသပ်ချက်မှာ မျောက်ဦးနှောက်ရဲ့ temporal lobe ဆိုတဲ့အပိုင်းကို ဘယ်ရောညာရောဖြတ်တောက်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတဲ့အခါ မျောက်ကိုခေါင်းပြန်ချုပ်ပေးလိုက်ပြီး ဘာတွေပြောင်းလဲသွားလဲဆိုတာစမ်းသပ်ပါတယ်။

မျောက်တွေမှာ စသတိထားမိတာက Visual agnosia စရလာတာပါ။ သူတို့မြင်နေကျအရာတွေကို မမြင်ဖူးမတွေ့ဖူးသလို ကြည့်နေတာမျိုးပါ။
မျက်လုံးကန်းသွားတာတော့မဟုတ်ပါဘူး။

ဥပမာ မျောက်ဆိုရင် ငှက်ပျောသီးမြင်ရင် ဘာလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိနေရမယ်။ ဒီမျောက်တွေကတော့ ငှက်ပျောသီးကိုမြင်ပေမယ့် ငှက်ပျောသီးလို့မထင်ကြတော့တာပါ။ ငှက်ပျောသီးကိုမြင်ပြီး ဘောလုံးလား တုတ်ချောင်းလားစသဖြင့် ရောထွေးကုန်ပါတယ်။

နောက်ပြီး မျောက်တွေက အရာရာစူးစမ်းကိုင်တွယ်ချင်စိတ်များလာပါတယ်။ သူတို့မျက်လုံးထဲမြင်သမျှကို အထူးအဆန်းလိုကြည့်ပြီး စူးစမ်းတယ် လိုက်ကိုင်ကြည့်တယ်။ အဲ့တာကို Hypermetamorphosis လို့ခေါ်ပါတယ်။

သူတို့က မြင်တာမှန်သမျှလိုက်ကိုင်တာပါ။ မီးမြင်လဲကိုင်တယ်။ စူးချွန်တွေလဲကိုင်တယ်။ အကြောက်အလန့်မရှိတော့ဘဲ မြွေပြထားရင်တောင် မြွေကိုကိုင်ပါတယ်။

နောက်ပြီး ကိုင်ကြည့်ပြီးရင် ဘာဖြစ်ဖြစ်ပါးစပ်ထဲထည့်ပစ်ပါတယ်။ ပစ္စည်းတခုမြင်ရင် လက်နဲ့ကိုင်စမ်းတာထက် ပါးစပ်ထဲထည့်ပြီး ပစ္စည်းကိုကိုက်ကြည့်တယ်။ ဝါးကြည့်တယ်။ လျှာနဲ့ယှက်ကြည့်တယ် စသဖြင့် ပါးစပ်နဲ့ပဲ အရာရာကို စူးစမ်းတာမျိုးပါ။
Hyperorality or Oral manipulation လို့ခေါ်ပါတယ်။

အရာရာပါးစပ်ထဲထည့်ချင်လာတဲ့ ဒီမျောက်တွေက အစာစားတဲ့ပုံလဲပြောင်းလာပါတယ်။
အစားကို အငမ်းမရစားပြီး ကျွေးသမျှ တဖြဲနှဖြဲထိုင်စားနိုင်လာတာပါ။ ဘာကျွေးကျွေးဗိုက်မဝဘဲ ထပ်ထပ်စားနိုင်လာတာမို့ အစားသောင်းကျန်းလာပါတယ်။

နောက်ပြီး အကြောက်တရားဆိုတာမရှိတော့တာကိုလဲတွေ့ရပါတယ်။ အရင်ကဆို လူတွေကိုကြောက်တဲ့ပုံစံပြပေမယ့် ဦးနှောက်ကိုဖြတ်ပြီးတဲ့အခါ လူတွေကိုကြောက်ပုံမပြတော့တာကိုတွေ့ရပါတယ်။

အဆိုးဆုံးကတော့ ထန်လာကြတာပါ။
ပုံမှန်ထက်ကို ကာမစိတ်တွေကြွလာပြီး လူရှေ့မှာ masturbate လုပ်ပြတာတွေ ၊ အထီးအမ ဗရုတ်သုတ်ခ သောင်းကျန်းကြတာတွေအထိ အထန်တလိုင်းဖြစ်လာကြပါတယ်။ အဲ့တာကို Hypersexuality လို့ခေါ်ပါတယ်။

ခေါင်းထိပြီးအထန်ကြောင်ဖြစ်လာပုံ

အဲ့လိုတွေ့ရှိချက်ကို သိပ္ပံပညာရှင်နာမည်အစွဲပြုကာ
Klüver Bucy syndrome လို့နာမည်ပေးခဲ့ကြပါတယ်။

ဒီရောဂါက မျောက်မှာစမ်းသပ်ခဲ့ပေမယ့် လူတွေမှာလဲ ဖြစ်တတ်တဲ့အထန်ရောဂါတမျိုးပါပဲ။ အထူးသဖြင့် လူ့ဦးနှောက်ရဲ့ temporal lobe ၂ ဖက်စလုံးကိုထိသွားတဲ့ ရောဂါတွေမှာ ဒီလိုပုံစံဖြစ်လာတတ်ပါတယ်။

ဖြစ်တတ်တဲ့ရောဂါတွေကတော့
၁။ ရေယုန်ရောဂါပိုးခေါင်းထဲရောက်သွားတဲ့ Herpes simplex encephalitis ရောဂါ

၂။ ရှားရှားပါးပါး brain ၂ဖက်လုံးကိုထိတဲ့ လေဖြတ်ခြင်း (stroke)

၃။ brain ၂ဖက်ကို ထိခိုက်မိခြင်း (brain injury)

၄။ အယ်လ်ဇိုင်းမားရောဂါ

၅။ ဦးနှောက်အကြိတ်ခွဲစိတ်ကုသခြင်း (brain tumor removing surgery)

၆။ Temporal lobe epilepsy (အတက်ရောဂါ) စတဲ့ရောဂါတွေမှာလဲ တွေ့ရတတ်ပါတယ်။

ကုသဖို့အတွက် စိတ်ငြိမ်ဆေးတွေ စိတ်ရောဂါကုသဆေးတွေ အတက်ကျဆေးတွေသုံးကြတာရှိသလို အလွန်အကျွံစားသောက်တဲ့အခါ အဝလွန်လာတတ်လို့ အဝလွန်ရောဂါကိုလဲကုသပေးရပါတယ်။

ထန်လာတဲ့စိတ်ကိုလဲ စိတ်ရောဂါကုပညာရှင်များနဲ့ ဆွေးနွေးကုသပေးရပါတယ်။ ရှားပါးတဲ့ရောဂါတခုဆိုပေမယ့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အယူသည်းကြတဲ့အခါ ဒါကို ဖုတ်ဝင်တဲ့ရောဂါ၊ အောက်လမ်းကပြုစားထားတာလို့
ထင်ကြတတ်ပါတယ်။

တကယ်တမ်းတော့ ဦးနှောက်အာရုံကြောနဲ့ စိတ်ပညာတို့ရဲ့ ရောဂါတခုဖြစ်ကြောင်း ဗဟုသုတအနေနဲ့ ရေးသားလိုက်ပါတယ်။

Thanks for your time!

လင်းမူ

Next Post, Previous Post မနှိပ်ဘဲ OUO Link ကနေ ၁ပုဒ်ချင်းဝင်ဖတ်ပြီး ကူညီပါ။
အသိအမြင်၊ အတွေးအခေါ် အသစ်တစ်ခုခုရသွားလို့ လှူဒါန်းလိုပါက Science Nuts (Facebook Page) ကို ဆက်သွယ်လှူဒါန်းနိုင်ပါတယ်။
လှူသမျှငွေအကုန်လုံးကို လိုအပ်တဲ့နေရာတွေမှာ ပြန်လည်လှူဒါန်းပေးသွားမှာပါ။

Leave a comment

Design a site like this with WordPress.com
Get started